Jacob Elordi w „Frankensteinie”, „Saltburn” i „Euphorii”

Jacob Elordi w mrocznym kapturze i futrzanym płaszczu, z maską na twarzy, spogląda tajemniczo.

Autor

Nikola Wiśniewska

Opublikowano

11 lis 2026

Spis treści

Wybierasz film z Jacobem Elordim i kojarzysz go głównie z romantycznej serii „The Kissing Booth”? To australijski aktor, który zdobył rozpoznawalność jako Noah Flynn, ale jego późniejsze role prowadzą w znacznie mroczniejsze rejony. Najciekawiej widać tę zmianę wtedy, gdy porówna się nie samą popularność, lecz sposób, w jaki buduje postacie.

Jacob Elordi w eleganckim garniturze obok przerażającej postaci z filmu.

Jego role prowadzą od nastoletniego romansu do kina autorskiego

  • Rozpoznawalność przyniosły mu produkcje dla młodej widowni.
  • Największy kontrast widać między gładkim wizerunkiem ekranowym a postaciami skrywającymi gniew lub samotność.
  • Dobry wybór na początek zależy od tego, czy masz ochotę na romans, dramat czy gotycką opowieść.
  • Jego styl gry opiera się na fizyczności i oszczędnej ekspresji.

Od „The Kissing Booth” do „Euphorii” prowadzi wyraźna zmiana tonu

Przez chwilę można go wziąć za kolejnego ekranowego amanta z młodzieżowego hitu. W „The Kissing Booth” Elordi gra Noah Flynna, pewnego siebie chłopaka z romantycznej historii, w której dużo dzieje się wokół zauroczenia i szkolnych relacji. Ta rola dała mu szeroką rozpoznawalność, ale nie pokazuje całego zakresu jego aktorstwa.

W „Euphorii” jako Nate Jacobs wykorzystuje podobny ekranowy magnetyzm do zupełnie innego celu. Nate potrafi wyglądać na opanowanego, a jednocześnie zastraszać i ranić innych; napięcie budują tu krótkie spojrzenia, zaciśnięta szczęka i wybuchy gniewu. Elordi nie porzuca ekranowej charyzmy, tylko zmienia jej temperaturę.

Ta różnica pomaga zrozumieć, dlaczego jego karierę trudno zamknąć w etykietce gwiazdy romansów. Prawdę mówiąc, ciekawsze od pytania, czy jest „bohaterem romantycznym”, jest to, jak często jego uroda staje się ekranową fasadą dla postaci, którym daleko do ideału.

„Saltburn” i „Priscilla” pokazują dwa sposoby grania sławnych mężczyzn

Felix Catton z „Saltburn” jest swobodny, uprzywilejowany i trudny do rozszyfrowania. Elordi gra go tak, by inni bohaterowie mogli projektować na niego własne pragnienia; widz także przez chwilę może pomylić urok z dobrocią. To rola oparta na dystansie, a jej niepokój bierze się z tego, czego Felix nie mówi.

W „Priscilli” Sofii Coppoli aktor wciela się w Elvisa Presleya, lecz film nie buduje zwykłej scenicznej biografii gwiazdora. Zamiast opowiadać karierę przez koncerty, skupia się na relacji Elvisa z Priscillą i na nierównej dynamice ich związku. W tym ujęciu Elordi gra człowieka, którego status i urok nie unieważniają kontroli sprawowanej nad partnerką.

Zestawienie tych ról z Felixem pokazuje dwa różne rodzaje ekranowej władzy: w „Saltburn” wynika ona z klasy i towarzyskiego czaru, w „Priscilli” ze sławy oraz przewagi w związku. Ja widzę w tym celny wybór repertuarowy: Elordi częściej rozbraja mit atrakcyjnego mężczyzny, niż go bez zastrzeżeń podtrzymuje.

„Frankenstein” zamienia jego wzrost w część opowieści

W ekranizacji Guillermo del Toro Elordi gra Stworzenie, a jego sylwetka staje się elementem sposobu opowiadania o wyobcowaniu. Charakteryzacja nie ma jedynie ukryć aktora pod warstwą ran i szwów: Netflix Tudum opisuje projekt, w którym zastosowano 42 elementy pełnocielesnej protezy, a krótszy makijaż obejmujący głowę i ramiona nadal wymagał wielu nakładanych warstw. Twórcy kierowali uwagę widza na oczy i mimikę postaci.

To istotne, bo Elordi nie gra tu potwora wyłącznie ruchem czy siłą. Jego Stworzenie ma uczyć się świata, przechodzić od bezbronności do gniewu i szukać więzi ze swoim twórcą. Przy takim pomyśle nawet ciężka, widoczna charakteryzacja musi zostawiać twarzy przestrzeń do przekazania emocji.

W 2026 roku rola przyniosła Elordiemu nominację do Oscara w kategorii aktor drugoplanowy. Nie zdobył statuetki, ale nominacja wyznaczyła nowy punkt odniesienia dla aktora kojarzonego wcześniej przede wszystkim z serialem i młodzieżowym romansem.

Od czego zacząć, jeśli znasz go tylko z nazwiska

Wybór filmu najlepiej oprzeć na tym, jakiego Elordiego chcesz zobaczyć. Jeśli liczy się dla ciebie pełna przemiana postaci i praca z ciałem, zacznij od „Frankensteina”; jeśli wolisz społeczną grę pozorów, wybierz „Saltburn”. Do sprawdzenia jego ekranowej agresji nadaje się „Euphoria”, a „Priscilla” pokaże go w roli historycznej postaci, ale z perspektywy kameralnego dramatu.

Jeśli masz ochotę na…WybierzCo zobaczysz w jego grze
Młodzieżowy romans„The Kissing Booth”Rolę, od której zaczął się jego szeroki rozgłos.
Dramat o destrukcyjnej relacji„Euphoria”Gniew i napięcie skryte pod pozorami kontroli.
Gothiczną opowieść o samotności„Frankenstein”Fizyczną transformację i grę mimiką.

Ta kolejność nie jest rankingiem jakości. Jeśli interesuje cię rozwój aktora, zacznij od „The Kissing Booth”, a potem zestaw Noah z Nate’em; jeśli chcesz od razu zobaczyć, z czym dziś najmocniej kojarzy się jego repertuar, postaw na „Frankensteina” albo „Saltburn”.

W kolejnych rolach ciekawsze od wizerunku będzie ryzyko

Elordi przeszedł drogę od rozpoznawalnego bohatera nastoletniego romansu do ról w filmach Sofii Coppoli, Emerald Fennell i Guillermo del Toro. Sama zmiana skali produkcji nie wyjaśnia jednak, co przyciąga uwagę: w jego postaciach powraca napięcie między atrakcyjną powierzchownością a emocjami, które trudno utrzymać w ryzach.

Jeśli chcesz ocenić, czy ten repertuar ci odpowiada, wybierz dwie skrajnie różne role: swobodnego Felixa z „Saltburn” i samotne Stworzenie z „Frankensteina”. W tym zestawieniu najlepiej widać, że Elordi nie opiera kolejnych występów na jednym typie bohatera, nawet gdy część jego ekranowego uroku pozostaje niezmienna.

FAQ - Najczęstsze pytania

Jeśli chcesz zobaczyć, jak zmienił ekranowy wizerunek, zestaw Noaha Flynna z „The Kissing Booth” z Nate’em Jacobsem z „Euphorii”. „Saltburn” pokaże go jako swobodnego, trudnego do rozszyfrowania Felixa, a „Frankenstein” jako samotne Stworzenie przechodzące fizyczną przemianę.

W „Saltburn” Felix Catton przyciąga uwagę towarzyskim urokiem i pozycją, a jego niepokój wynika z dystansu i tego, czego nie mówi. W „Priscilli” Elordi gra Elvisa Presleya w kameralnym dramacie skupionym na relacji z Priscillą i nierównej dynamice ich związku.

Jako Stworzenie jego sylwetka pomaga opowiedzieć o wyobcowaniu, a charakteryzacja obejmowała 42 elementy pełnocielesnej protezy. Gra skupia się też na oczach i mimice, które pokazują drogę postaci od bezbronności do gniewu oraz jej poszukiwanie więzi z twórcą.

Najwyraźniej widać ją w „Euphorii”, gdzie jako Nate Jacobs aktor łączy pozorny spokój z zastraszaniem i wybuchami gniewu. Napięcie buduje krótkimi spojrzeniami, zaciśniętą szczęką i oszczędną ekspresją.

Oceń artykuł

Ocena: 4.67 Liczba głosów: 3

Tagi:

aktorstwo kino gotyckie seriale młodzieżowe kino autorskie

Udostępnij artykuł

Nikola Wiśniewska

Nikola Wiśniewska

Moje dni wypełnia nieustanne poszukiwanie tego, co w kulturze, rozrywce i życiu miejskim najbardziej intryguje i inspiruje. Mam na imię Nikola Wiśniewska i od 13 lat zgłębiam te fascynujące obszary, starając się dostrzec to, co umyka codziennemu pośpiechowi. Przez te lata nauczyłam się, jak ważne jest nie tylko śledzenie najnowszych trendów, ale przede wszystkim rozumienie ich kontekstu i wpływu na nasze życie. Moim celem jest przekazywanie wiedzy w sposób przystępny i ciekawy, tak aby każdy czytelnik mógł odnaleźć w moich tekstach coś dla siebie, niezależnie od tego, czy interesuje go nowa wystawa, ciekawy koncert, czy miejskie historie. Zawsze dbam o to, by informacje były rzetelne i aktualne, ponieważ wierzę, że tylko na solidnych podstawach można budować prawdziwe zrozumienie otaczającego nas świata.

Napisz komentarz